Ανάμεσα στην Κυπαρισσία και το Ιόνιο, ο Αγιαννάκης παραμένει ένα από τα τελευταία αυθεντικά καλοκαιρινά καταφύγια της Μεσσηνίας: μια ατελείωτη αμμουδιά, ένα ηλιοβασίλεμα θρύλος και ένας τόπος που αντιστέκεται πεισματικά στην αλλοίωση του χρόνου
Μια απέραντη, ενιαία αμμουδιά, κρυστάλλινα νερά, αμμοθίνες και ηλιοβασιλέματα που γεμίζουν με ροζ και πορτοκαλί αποχρώσεις τον ορίζοντα. Εικόνες της γενναιόδωρης δόσης αυθεντικού καλοκαιριού που προσφέρει ο Αγιαννάκης, αυτός ο μικρός οικισμός που αν τον αναζητήσεις στον χάρτη, είναι μια μικρή κουκίδα, λίγο έξω από την Κυπαρισσία, αλλά χωράει το καλοκαίρι ολόκληρο.
Η αχανής αμμουδιά με τη χοντρή άμμο, που έχει μήκος 55 χλμ. και ξεκινά βόρεια του Καλού Νερού για να φτάσει μέχρι το Κατάκολο βρίσκει την καλύτερη έκφρασή της εδώ. Χωρίς καμία ξαπλώστρα, παρθένα και προστατευόμενη από το δίκτυο Natura, φιλοξενεί τις χελώνες καρέτα-καρέτα, τα χνάρια των οποίων βλέπεις πάνω στην άμμο, αφού φτάνουν εδώ για να γεννήσουν τα αυγά τους.
Το τοπίο είναι παραδεισένιο, η θάλασσα δροσερή, δείχνει τη δύναμή της, τις ώρες που το κύμα αγριεύει, γλυκαίνει όταν είναι “λάδι” και αποκαλύπτει το μεγαλείο της, την ώρα που ο ήλιος χάνεται στον ορίζοντα του Ιονίου και βυθίζεται στη θάλασσα.
Αυτό το ηλιοβασίλεμα είχε ζηλέψει και ο Γάλλος πολιτικός Ζορζ Κλεμανσό, που είχε πει ότι είναι «το ομορφότερο ηλιοβασίλεμα που αντίκρισα στα ταξίδια μου», όταν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα επισκέφθηκε την Κυπαρισσία για να εγκαινιάσει τον σιδηροδρομικό της σταθμό, που -σημειωτέον- ήταν ο τελευταίος σταθμός της γραμμής της Πελοποννήσου.
Σήμερα τα τρένα δεν περνούν πλέον από εδώ, αλλά ο όμορφα ανακαινισμένος παλιός σταθμός του Αγιαννάκη, που βρίσκεται μια ανάσα από την παραλία, προσφέρεται για νοσταλγικές λήψεις με την κάμερα.
Όλη η περιοχή είναι ένας ανέγγιχτος παράδεισος. Οδηγούμε στον αγροτικό δρόμο δίπλα στις ράγες του τρένου. Διάσπαρτες αγροικίες και δενδρόσπιτα, δάση με χαλέπια πεύκη και κουκουναριές, αμμοθίνες, ένα σκηνικό στέπας που διακόπτεται από χωράφια με ελιές και καλλιέργειες κηπευτικών. Τις ημέρες που ήμασταν εκεί συσκεύαζαν μελιτζάνες, πιπεριές και αγγούρια, ενώ στην περιοχή εκτός από τα κηπευτικά, παράγεται πολύ καλό ελαιόλαδο ενώ ονομαστό είναι και το καρπούζι.
Την ηρεμία του Φαρ Ουέστ σκηνικού «διακόπτει», αραιά και πού, η κίνηση από επισκέπτες που ποδηλατούν στον χωμάτινο δρόμο και από τους βορειοευρωπαίους με τα τροχόσπιτα που πηγαινοέρχονται με χαμόγελα ευδαιμονίας στα αναψοκοκκινισμένα από τον ήλιο πρόσωπά τους.
Οι βουτιές στη θάλασσα αναβαθμίζονται από το άραγμα στην καλαίσθητη ξύλινη καντίνα «Ονειροπαγίδα». Σερβίρει ποιοτικό καφέ Taf, κρέπες, club sandwich και κοκτέιλ με ωραίες με lounge μουσικές από τον πάντα χαμογελαστό dj Pazo που αναλαμβάνει τα decks από τις 5.00 μ.μ.
Κοντά στην παραλία η παραδοσιακή ταβέρνα «Σταθμός Αγιαννάκης», σερβίρει πάνω στο γρασίδι τέλεια ψητά της ώρας, κολοκυθοκεφτέδες και τυροπιτάκια σπιτικά, ενώ τα σαββατόβραδα μια ρεμπέτικη κομπανία στήνει live γλέντια, που κάνουν ακόμη και τους τουρίστες να χορεύουν κάτω από τα δέντρα.
Ο Αγιαννάκης δεν είναι ένας προορισμός για όσους αναζητούν την ένταση, την πολυκοσμία ή την οργανωμένη πολυτέλεια. Είναι ένας τόπος για εκείνους που εξακολουθούν να συγκινούνται από το θρόισμα των πεύκων, από το αποτύπωμα μιας χελώνας στην άμμο, από τη σιωπή ενός παλιού σιδηροδρομικού σταθμού και από το χρώμα του ήλιου που βυθίζεται στο Ιόνιο.
Εδώ, το καλοκαίρι δεν μετριέται με δραστηριότητες και προγράμματα, αλλά με στιγμές. Και ίσως γι’ αυτό, όσοι φτάνουν μέχρι τον μικρό αυτόν οικισμό της δυτικής Πελοποννήσου, φεύγουν έχοντας την αίσθηση ότι ανακάλυψαν ένα από τα τελευταία κομμάτια του αυθεντικού ελληνικού καλοκαιριού.
