Η ευαισθησία απέναντι στα ζώα δεν θα έπρεπε να συνυπάρχει με την αδιαφορία απέναντι στην ανθρώπινη εξαθλίωση
Εδώ και μήνες βλέπω στην τηλεόραση, σχεδόν σε όλα τα κανάλια, διαφημιστικά μηνύματα από διάφορα φιλοζωικά σωματεία. Υποθέτω – και είμαι σχεδόν βέβαιος – ότι προβάλλονται δωρεάν. Τα μηνύματα αυτά αφορούν τα αδέσποτα ζώα και τα δικαιώματά τους, όπως αυτά κατοχυρώνονται από την ισχύουσα νομοθεσία.
Συμφωνώ απόλυτα και επικροτώ κάθε ανάλογη πρωτοβουλία, που μας υπενθυμίζει πόσο απάνθρωποι μπορούμε να γίνουμε, χειρότεροι και από τα ίδια τα ζώα, μήπως και ευαισθητοποιηθούμε.
Είμαι, όμως, κι εγώ υποχρεωμένος να υπενθυμίσω κάτι ακόμη.
Όλοι όσοι κυκλοφορούμε στους δρόμους της Αθήνας και των άλλων πόλεων συναντάμε, σε κάθε μας βήμα, ζώα ενός συγκεκριμένου είδους: του δικού μας. Είναι εκείνα που περπατούν κρατώντας σακούλες με τα λογότυπα επώνυμων εταιρειών, κάθονται στις πολυθρόνες των καφέ και απολαμβάνουν, μαζί με τον καφέ τους, κάποιο σνακ ή γευματίζουν σε ένα all-day εστιατόριο.
Παράλληλα, όλοι μας συναντάμε αρκετά δείγματα του ίδιου είδους που μας ζητούν δύο ευρώ για να αγοράσουν μια τυρόπιτα. Άνθρωποι που απλώνουν το χέρι και ζητούν κάτι να φάνε, όπως ακριβώς κάνουν και τα αδέσποτα τετράποδα, ή κοιμούνται στην είσοδο κάποιας στοάς, επειδή δεν έχουν ούτε μια φιλόξενη στέγη, από εκείνες που τόσο συχνά αναφέρονται στις σχετικές διαφημιστικές καμπάνιες.
Έχω πλέον φτάσει στο σημείο να αναρωτιέμαι μήπως εγώ δεν καταλαβαίνω ποιο είδος ζώων έχει περισσότερο την ανάγκη μας.
Και, τελικά, τι δείκτη IQ έχουν ορισμένα ζώα της δικής μας ράτσας, αυτής που έχει κατακυριεύσει τον πλανήτη.
