Από την εποχή του ιπποδρόμου μέχρι τη σημερινή αναγέννηση της περιοχής, ο Πεζούλας παραμένει σταθερό σημείο αναφοράς, εξελίσσοντας τη γαστρονομική του πρόταση
Το Φαληρικό Δέλτα έχτισε την ιστορία και τη φήμη του χάρη στον ιππόδρομο, τα άλογα και την κοσμική Αθήνα, που για μεγάλο χρονικό διάστημα του χάριζε αίγλη και το καθιστούσε place to be.
Σήμερα, η περιοχή ζει μια δεύτερη νεότητα, ελκυστική για τους ανθρώπους του πολιτισμού, αλλά και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα για τους φίλους της γεύσης, τόσο εντός όσο και εκτός του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
Ήταν στις αρχές του 21ου αιώνα όταν η περιοχή στα δεξιά της λεωφόρου Συγγρού, στο Φαληρικό Δέλτα, η οποία για περισσότερο από έναν αιώνα φιλοξενούσε τον ιππόδρομο, άρχισε να αλλάζει πρόσωπο.
Κάποτε, εκτός από τον ίδιο τον ιππόδρομο, στην περιοχή ανθούσαν αρκετές καλές ταβέρνες, οι οποίες αρχικά εξυπηρετούσαν όσους πήγαιναν «στα άλογα». Καθώς, όμως, οι ιπποδρομίες προσέλκυαν και αρκετούς εύπορους κοσμικούς με ανάλογες απαιτήσεις, ορισμένες από αυτές απέκτησαν τη φήμη εξαιρετικών φαγάδικων.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο ιππόδρομος μεταφέρθηκε στο Μαρκόπουλο. Η περιοχή που τον φιλοξενούσε ερήμωσε και μετατράπηκε σε ένα μεγάλο εργοτάξιο, από το οποίο, λίγα χρόνια αργότερα, γεννήθηκε το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
Αρκετές από τις ταβέρνες της περιοχής έκλεισαν τότε. Υπήρξαν, ωστόσο, και κάποιες που άντεξαν τη δοκιμασία του χρόνου, πέρασαν τη δική τους traversée du désert, όπως λένε οι Γάλλοι, και εξακολουθούν να πορεύονται μέχρι σήμερα.
Μία από αυτές, γνωστή και πολυσύχναστη, είναι ο Πεζούλας.
Με 75 χρόνια ιστορίας, καθώς ιδρύθηκε το 1951, και την τρίτη γενιά της ίδιας οικογένειας στο τιμόνι, η ταβέρνα εξακολουθεί να λειτουργεί δυναμικά, όπως διαπίστωσα κατά την πρόσφατη επίσκεψή μου, προσκεκλημένος φίλων.
Επιπλέον, παρουσιάζει μια γευστική πρόταση που, χωρίς να απεμπολεί την παράδοση της ταβέρνας, εμπλουτίζεται με αστικά χαρακτηριστικά, τα οποία της προσδίδουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο εσωτερικός χώρος ισορροπεί με μέτρο ανάμεσα στην ταβέρνα και το εστιατόριο. Είναι φωτεινός, με διακοσμητικά στοιχεία χωρίς υπερβολές, που δημιουργούν ένα ευχάριστο περιβάλλον. Διαθέτει, επίσης, έναν σχετικά μικρό αλλά φιλόξενο υπαίθριο χώρο, ιδανικό για τις ζεστές ημέρες.
Εκείνο, ωστόσο, που κάνει τον Πεζούλα πραγματικά ενδιαφέροντα είναι το μενού του, το οποίο απέχει αρκετά, για να μην πω πολύ, από όσα μας έχουν συνηθίσει οι σύγχρονες ταβέρνες. Οι περισσότερες έχουν σχεδόν εξοβελίσει τις πρωτότυπες ή πιο σύνθετες γευστικές προτάσεις, καταφεύγοντας στη μονοτονία της μπριζόλας και σε ορισμένες απολύτως κλασικές παρασκευές.
Στον Πεζούλα, η διαφοροποίηση γίνεται αντιληπτή ήδη από το καλωσόρισμα. Μια παρασκευή με βάση τον αχινό, που αναπαύεται πάνω σε ένα φύλλο ρυζιού, δεν είναι κάτι που συναντάμε σε κάθε ταβέρνα.
Το ίδιο ισχύει και για τα στρείδια, ένα πιάτο κάθε άλλο παρά συνηθισμένο σε αυτό το είδος εστίασης, τα οποία προτείνονται με έναν ιδιαίτερο τρόπο, διατηρώντας, ωστόσο, σε μεγάλο βαθμό τα αρχικά γευστικά χαρακτηριστικά που τους προσδίδουν την αξία τους.
Ο Πεζούλας φημίζεται για την ταραμοσαλάτα του, η οποία είναι πράγματι ενδιαφέρουσα και θα μπορούσε να είναι ακόμη καλύτερη, αν η αλμυρότητά της ήταν λίγο πιο προσεκτικά ρυθμισμένη. Δοκιμάσαμε, επίσης, αρκετά ακόμη πιάτα, τα οποία ανταποκρίνονται στις προσδοκίες που έχουμε από μια ποιοτική ταβέρνα.
Σημαντικό κερασάκι στην ποιοτική «τούρτα» αποτελεί η wine list, αλλά και τα αξεσουάρ που τη συνοδεύουν, από τα ποτήρια μέχρι τις υπόλοιπες λεπτομέρειες του σερβιρίσματος. Πρόκειται για στοιχεία που συμπληρώνουν τη συνολική εμπειρία και δείχνουν ότι η φροντίδα δεν περιορίζεται μόνο στην κουζίνα.
Συμπερασματικά, και χωρίς φόβο και πάθος, θα πω το εξής: όσοι ανήκουν στην κατηγορία των φίλων της γεύσης που απεχθάνονται τις προτάσεις του τύπου «η τέχνη για την τέχνη» μπορούν, ολοκληρώνοντας την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παραμονή τους, το εννοώ, στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, να κατευθυνθούν χωρίς δισταγμό προς τον Πεζούλα.
Είμαι βέβαιος ότι θα περάσουν ένα ευχάριστο βράδυ.
