Με τον chef Αλέξη Δαμδημόπουλο στην κουζίνα, το καφενείο αποκτά γαστρονομική ταυτότητα χωρίς να χάνει την ανεπιτήδευτη κοινωνικότητά του
Την Κυψέλη την αγαπώ, καθώς πέρασα δύο χρόνια της παιδικής μου ηλικίας σε μία από τις πολυκατοικίες της. Είναι μία από τις πιο χαρακτηριστικές και πολυπολιτισμικές γειτονιές της Αθήνας.
Αναπτύχθηκε ιδιαίτερα τον 20ο αιώνα και γνώρισε μεγάλη ακμή στις μεταπολεμικές δεκαετίες, όταν αποτέλεσε δημοφιλή περιοχή διαμονής για τη μεσαία τάξη. Σήμερα ξεχωρίζει για την πυκνή αστική της δόμηση, τις παλιές πολυκατοικίες, τα νεοκλασικά και την έντονη ζωή στους δρόμους της.
Η Φωκίωνος Νέγρη, με τον πεζόδρομο και τα καφέ της, αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σημεία της. Παράλληλα, η Κυψέλη έχει εξελιχθεί σε μια ιδιαίτερα πολυπολιτισμική γειτονιά, όπου συνυπάρχουν κάτοικοι διαφορετικών εθνικοτήτων, μικρά καταστήματα, εστιατόρια και νέοι χώροι πολιτισμού.
Με λίγα λόγια, η Κυψέλη είναι μια γειτονιά με έντονη αθηναϊκή ταυτότητα, ιστορία και αντιθέσεις, κάπως άναρχη, αλλά ταυτόχρονα ζωντανή, κοινωνική και διαρκώς ανανεωμένη. Πρόσφατα, σε μία από τις πολυκατοικίες της που μου έφερε θύμησες από παλιά, βρέθηκα σε ένα καφενείο που έχει ανοίξει στο ισόγειο μίας εξ αυτών, και πράγματι ένιωσα μια νοσταλγία, λες και είχα ξαναβρεθεί στο ίδιο μέρος κάποτε…
Το «Αλλιώς Καφενείο» άνοιξε πριν από τρία χρόνια από τον Κώστα Καφέτση, με μια απλή αλλά καθόλου εύκολη ιδέα: να δημιουργήσει ένα καφενείο σαν εκείνα των χωριών, ένα χώρο που να λειτουργεί σαν πλατεία, να φέρνει κοντά τους ανθρώπους της γειτονιάς και να γίνεται σημείο συνάντησης για ντόπιους και περαστικούς. Η ιδέα αυτή μοιάζει να έχει βρει στην Κυψέλη το ιδανικό της σκηνικό.
Τα τραπεζάκια του «Αλλιώς» απλώνονται στο άνετο πεζοδρόμιο, κάτω από τη σκιά των δέντρων, με φόντο τις χαρακτηριστικές αθηναϊκές πολυκατοικίες. Είναι μια εικόνα βαθιά αστική, αλλά ταυτόχρονα οικεία.
Το «Αλλιώς» θυμίζει τα καφενεία του ’60, όχι όμως ως νοσταλγική αναπαράσταση, αλλά ως μια πιο επιμελημένη, σύγχρονη εκδοχή τους. Κρατά την ανεπιτήδευτη κοινωνικότητα και τη χαλαρότητα εκείνων των χώρων, αφαιρώντας την πατίνα του χρόνου και προσθέτοντας μια προσεγμένη αισθητική.
Εδώ, το πεζοδρόμιο γίνεται προέκταση του μαγαζιού και η γειτονιά μέρος της εμπειρίας. Άλλοι κάθονται για ένα ποτό, άλλοι για ένα τσιμπολόγημα, ενώ η κίνηση της Κερκύρας περνά δίπλα από τα τραπέζια και δημιουργεί εκείνη τη χαρακτηριστική αθηναϊκή αίσθηση, όπου το ιδιωτικό και το δημόσιο μπλέκονται διαρκώς.
Είναι ένα μέρος που δεν ζητά από τον επισκέπτη να «μπει» σε έναν διαφορετικό κόσμο, αντίθετα, τον καλεί να απολαύσει την πόλη όπως είναι.
Το κοινό που θα συναντήσεις στο «Αλλιώς» είναι από τον παππού που θα περάσει το πρωί να πιει τον καφέ του, τις νεαρές παρέες που θα έρθουν για μια μπύρα και να παίξουν ένα τάβλι στα τραπεζάκια από φορμάικα, πίνοντας ένα τσίπουρο, τις κυρίες που γυρίζουν από τη λαϊκή αγορά με το καρότσι τους και θα κάνουν στάση για κάτι δροσιστικό, έως τους κοστουμαρισμένους δικηγόρους από την Ευελπίδων, που θα έρθουν ανάμεσα στις δίκες τους για κάτι νόστιμο.
Για το φαγητό, ο Κώστας Καφέτσης εμπιστεύθηκε τον chef Αλέξη Δαμδημόπουλο, ο οποίος σχεδιάζει ένα μενού που συνομιλεί με την ιδέα του καφενείου χωρίς να εγκλωβίζεται σε αυτήν.
Η λογική είναι αυτή του φαγητού που ταιριάζει σε μια μεγάλη παρέα, σε πιάτα που μπαίνουν στη μέση του τραπεζιού και συνοδεύουν την κουβέντα. Γεύσεις γνώριμες, υλικά οικεία και μια ματιά που τους δίνει σύγχρονη υπόσταση, συνθέτουν μια κουζίνα με αναφορές στην ελληνική παράδοση, αλλά χωρίς διάθεση να την αναπαραστήσει κατά γράμμα.
Ξεκινάς με προζυμένιο ψωμί, που φτιάχνει στο καφενείο ο Λευτέρης Δομεστίνης. Αλείφοντας πάνω του ένα βούτυρο «αφρατεμένο» με μέλι και μπούκοβο, δεν πιστεύεις ότι τέτοια γεύση τη βρίσκεις σε ένα καφενείο.
Η σαλάτα με αγγούρι και ανθότυρο, έχει και φρούτο εποχής, και τη μέρα που βρεθήκαμε στο Αλλιώς, είχε κομμάτια από ώριμο πεπόνι.
Οι πιπεριές πέρασαν από σχάρα και πήραν γεύση από τη φλόγα και ήρθαν στο πιάτο με χοντρό αλάτι. Σε άλλο πιατάκι δίπλα, ήρθε ο τόνος ημίπαστος. Από τα πιάτα ημέρας, επιλέξαμε τα λαζάνια με λεμόνι και μπόλικο βούτυρο. Κλείσαμε με μια αφράτη ζεστή καρυδόπιτα, σωστά σιροπιασμένη.
Το καφενείο υπήρξε πάντα κάτι περισσότερο από ένα μέρος για καφέ. Ήταν το σημείο όπου συναντιόταν η καθημερινότητα μιας κοινότητας, εκεί όπου θα σχολιαστούν τα νέα, θα συζητηθούν τα σημαντικά και τα ασήμαντα, θα παιχτεί μια παρτίδα, θα περάσει η ώρα.
Αυτή ακριβώς τη λειτουργία φαίνεται να αναζητά το Αλλιώς Καφενείο στην Κυψέλη. Να γίνει, με τον δικό του αθηναϊκό τρόπο, μια σύγχρονη πλατεία. Ίσως γι’ αυτό και η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά του δεν βρίσκεται μόνο στο τι τρως ή στο τι πίνεις, αλλά στο πώς νιώθεις καθισμένος εκεί.
Κάτω από τα δέντρα, ανάμεσα στις πολυκατοικίες, με το πεζοδρόμιο να γεμίζει τραπέζια και φωνές, το Αλλιώς μοιάζει να θυμίζει κάτι που η πόλη δεν πρέπει να ξεχνά: πως ένα καλό καφενείο δεν χρειάζεται πολλά. Xρειάζεται χώρο για να καθίσεις, κάτι νόστιμο στο τραπέζι και, κυρίως, ανθρώπους με τους οποίους θέλεις να μοιραστείς τον χρόνο σου.
