Η Κυψέλη αλλάζει μαζί με τους ανθρώπους της και το Έπρεπε δείχνει πώς εξελίσσεται ένα σύγχρονο neighborhood bar χωρίς να αλλοιώνει την ταυτότητά του
Η Κυψέλη βρίσκεται λίγα μόλις μέτρα από μία από τις πιο θορυβώδεις λεωφόρους της Αθήνας. Κι όμως, αρκεί να στρίψεις σε έναν από τους εσωτερικούς πεζόδρομους της για να νιώσεις ότι ο ρυθμός της πόλης χαμηλώνει. Οι φωνές λιγοστεύουν, το πράσινο γίνεται πιο έντονο και η γειτονιά αποκτά τον δικό της χρόνο.
Τα τελευταία χρόνια δεν άλλαξε μόνο η εικόνα της. Άλλαξε και ο κόσμος της. Νέοι κάτοικοι, περισσότεροι άνθρωποι με κατοικίδια, καινούργια καφέ, μπαρ και μικρά εστιατόρια συνυπάρχουν πλέον με τους παλιούς Κυψελιώτες, δημιουργώντας μια ενδιαφέρουσα ζύμωση, χωρίς να αλλοιώνεται η αίσθηση γειτονιάς που χαρακτήριζε πάντα την περιοχή.
Κάπως έτσι μοιάζει να εξελίσσεται και το Έπρεπε.
Χωρίς να απαρνηθεί το χαρακτήρα που το έκανε αγαπητό, διανύει τη δική του πιο ώριμη περίοδο. Δεν επιδιώκει να επαναπροσδιοριστεί, αλλά να εξελίξει τη φιλοσοφία του, επενδύοντας ακόμη περισσότερο στη λεπτομέρεια, στην ποιότητα και στη συνοχή τόσο της μπάρας όσο και της κουζίνας.
Ο χώρος παραμένει ουσιαστικά ο ίδιος, συνεχίζοντας να αποπνέει μια σύγχρονη urban αισθητική. Το αθηναϊκό μωσαϊκό συνυπάρχει με εμφανές μπετόν, μεταλλικά στοιχεία, φυσικό ξύλο, κόκκινα δερμάτινα σκαμπό και μικρά ξύλινα βοηθητικά τραπεζάκια στο εσωτερικό.
Εξωτερικά, τα μεταλλικά καθίσματα bistro και τα λευκά τραπεζάκια δεν «φορτώνουν» το πεζοδρόμιο, αλλά δένουν με τον casual χαρακτήρα της γειτονιάς. Πίσω από τη φωτιζόμενη επιγραφή του μπαρ, η κάβα και το ψυγείο με τα βάζα των ζυμώσεων δεν είναι διακοσμητικά, τουναντίον αποκαλύπτουν διακριτικά ότι πίσω από την ανεπιτήδευτη εικόνα του χώρου κρύβεται αρκετή δουλειά προετοιμασίας.
Το Έπρεπε κινείται και λικνίζεται σε ρυθμούς ανάμεσα σε Depeche Mode, Marseaux και σύγχρονες ελληνικές και ξένες pop επιλογές.
Πίσω από την μπάρα βρίσκεται η πολυτάλαντη Πηνελόπη Σταυριανού, bartender του Έπρεπε, η οποία δραστηριοποιείται παράλληλα ως ποιήτρια και ηθοποιός. Η δημιουργική της πλευρά βρίσκει έκφραση και στη νέα λίστα των cocktails. Μαζί με την υπόλοιπη ομάδα, επενδύει σε δικά τους blends, ζυμώσεις, πίκλες και μια zero waste φιλοσοφία, ως εργαλείο για να χτίσουν μεγαλύτερο βάθος και ισορροπία στις γεύσεις.
Στα signatures ξεχωρίσαμε το Ρόζα Νέγρα, όπου το mezcal συνδυάζεται όμορφα με το παντζάρι, τα εσπεριδοειδή και αρώματα καπνού, ενώ το House Negroni αποκτά διακριτικό αρωματικό χαρακτήρα μέσα από τον ανανά και την αρμπαρόριζα.
Το κλασικό Negroni ήταν αρτιότατο, αν και προσωπικά θα ήθελα περισσότερο άρωμα από το πορτοκάλι. Το Bloody Mary ήταν από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει τα τελευταία χρόνια, στιβαρό, νόστιμο και απόλυτα ισορροπημένο.
Η ίδια αίσθηση ισορροπίας διατρέχει και το service. Η Ιωάννα Κασιμάτη, υπεύθυνη της ομάδας, συντονίζει μια εξυπηρέτηση που λειτουργεί με φυσικό ρυθμό. Είναι γρήγορη, ευγενική και διακριτική, χωρίς να δημιουργεί ποτέ την αίσθηση βιασύνης. Όλα κυλούν τόσο ομαλά και ήρεμα, ώστε δύσκολα αντιλαμβάνεσαι τον μηχανισμό πίσω από αυτό.
Εξίσου προσεγμένη είναι και η μικρή wine list, με επιλεγμένες ελληνικές και ξένες ετικέτες, όπου συνειδητά όλες οι επιλογές είναι διαθέσιμες και σε ποτήρι. Δείχνει ότι η λίστα έχει στηθεί για να συνοδεύει το φαγητό και την παρέα, όχι απλώς για να γεμίζει σελίδες ενός καταλόγου. Μια μικρή παρατήρηση αφορά τη θερμοκρασία του κόκκινου κρασιού που δοκιμάσαμε.
Στην κουζίνα, ο Παντελής Λογοθέτης υπογράφει το μενού, έχοντας ένα ιδιαίτερα αξιόλογο βιογραφικό με σημαντικές συνεργασίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ η αρχιμαγείρισσα Βάσω Μποβολή αναλαμβάνει την καθημερινή εκτέλεσή του.
Το αποτέλεσμα δεν προσπαθεί να θυμίσει fine dining. Αντίθετα, προτείνει μια σύγχρονη comfort λογική για μοίρασμα, βασισμένη σε χειροποίητες παρασκευές, σωστές οξύτητες, ισορροπημένη αλατότητα και όμορφη παρουσίαση.
Το ταρτάρ λαβράκι ξεχωρίζει για τη φρεσκάδα του. Τα χειροποίητα ραβιόλι με μοσχαρίσιο μάγουλο και duxelle μανιταριών κερδίζουν με τη βαθιά νοστιμιά της γέμισης. Οι χειροποίητες ταλιατέλες με ταρτάρ γαρίδας και σάλτσα καραβίδας συνδυάζουν τη γλυκύτητα της γαρίδας με τη συμπυκνωμένη ένταση της καραβίδας, χωρίς η σάλτσα να επισκιάζει το φρέσκο ζυμαρικό.
Για γλυκό δοκιμάσαμε το After Dark, που έκλεισε πληθωρικά το γεύμα με πλούσιες υφές, δροσιά από το παγωτό, σοκολάτα, μπισκότο και crumble.
Συνοψίζοντας, το Έπρεπε παραμένει, πάνω απ’ όλα, ένα μπαρ της γειτονιάς, που με τον χρόνο απέκτησε μεγαλύτερο βάθος, πιο ώριμη ταυτότητα και αποτελεί μια συνολική πρόταση, όπου ο χώρος, η μπάρα, η κουζίνα και οι άνθρωποι του υπηρετούν πλέον το ίδιο όραμα, προσφέροντας μια εμπειρία που δείχνει πιο ολοκληρωμένη από ποτέ.
