Επειδή, παρά τις ελάχιστες εξαιρέσεις, τόσο ο κυρίαρχος λαός όσο και οι – ακόμη πιο κυρίαρχοι – κυβερνώντες έχουν κοντή μνήμη, ας υπενθυμίσουμε ορισμένα γεγονότα.
Τον Σεπτέμβριο του 1990, ύστερα από 15 χρόνια φυλάκισης και με επίκληση κινδύνου «ανήκεστου βλάβης», αποφυλακίστηκε ο Στυλιανός Παττακός, ηγετικό μέλος της χουντικής τριανδρίας του 1967. Πρωθυπουργός τότε ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Έγραψε «εκεί που δεν πιάνει μελάνι» τη ρήση του Κωνσταντίνου Καραμανλή «και όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια» και, για ανθρωπιστικούς λόγους, έστειλε τον Παττακό σπίτι του.
Ο τελευταίος έζησε μια χαρά επί 26 χρόνια εκτός φυλακής, παραμένοντας πάντοτε εξίσου αμετανόητος. Για όσους έχουν κοντή μνήμη ή είναι νεότερης ηλικίας, ας υπενθυμίσουμε ότι ο Παττακός ήταν ένοχος εσχάτης προδοσίας, ηθικός αυτουργός δεκάδων δολοφονιών, του Πολυτεχνείου και όχι μόνο, καθώς και υπεύθυνος για τον παράνομο εγκλεισμό χιλιάδων Ελλήνων.
Ας έρθουμε τώρα στη σημερινή εποχή. Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, ηθικός αυτουργός των πράξεων της 17 Νοέμβρη, ύστερα από 23 χρόνια παραμονής στη φυλακή και με διαγωγή που χαρακτηρίστηκε «πολύ καλή» από την αρμόδια επιτροπή, οδηγείται εκ νέου στη φυλακή. Επειδή, λέει, το δικαίωμα υποβολής αίτησης αποφυλάκισης θεμελιώνεται μετά τη συμπλήρωση εικοσιπενταετίας.
Η κυβέρνηση μας είπε ότι δεν παρεμβαίνει στο έργο της Δικαιοσύνης. Όπως δεν είχε παρέμβει και στην αυθαιρεσία της Δικαιοσύνης όσον αφορά τον Παττακό. Συμπτωματικό; Ίσως.
Κατά σύμπτωση, όμως, και στις δύο περιπτώσεις τη χώρα κυβερνούσε κάποιος Μητσοτάκης…
