Όταν η κουζίνα μιλά, αλλά δεν εξηγεί, ποιος τελικά ακούει;
Ένας πολύ γνωστός, βραβευμένος και αστεράτος μάγειρας αντέδρασε – ελαφρώς υπερβολικά, θα έλεγα – διαβάζοντας τα γραφόμενά μου μετά από μια επίσκεψη στον επαγγελματικό του χώρο. Αναγνωρίζοντας, τουλάχιστον, το δικαίωμά μου να έχω άποψη, διαμαρτυρήθηκε έντονα και δήλωσε, μάλλον άκομψα, ότι δεν μπορούσε να γίνει ακόλουθος του δημοσιεύματος στα social media του FLAGinLIFE. Προφανώς, είχε κάθε δικαίωμα.
Το περίεργο, και ταυτόχρονα αστείο, είναι ότι στο συγκεκριμένο δημοσίευμα μιλούσα με απόλυτα θετικά λόγια τόσο για το ταλέντο όσο και για την κουζίνα του. Το μεμπτό (κατά τον ίδιο) ήταν άσχετο με τις γευστικές επιδόσεις του χώρου και αφορούσε απλώς λεπτομέρειες σχετικές με τη δυνατότητα που δίνεται στον πελάτη να κατανοήσει τις ποιοτικές δημιουργίες μιας κουζίνας.
Ζητούμενο της θέσης μου ήταν να διευκολυνθεί ο πελάτης, ώστε να έρθει γνωσιολογικά πιο κοντά στην κατανόηση και, τελικά, στην υιοθέτηση διατροφικών συνηθειών με ποιοτικό χαρακτήρα. Αν δεν απατώμαι, πλάνην οικτρά, αυτός θα έπρεπε να είναι ένας από τους κύριους στόχους της λεγόμενης ποιοτικής κουζίνας, και ακόμη περισσότερο της υψηλής γαστρονομίας.
Φαίνεται, ωστόσο, ότι ο συγκεκριμένος chef patron δεν συμμερίζεται αυτή την άποψη. Δεν μου προκαλεί εντύπωση. Ο στόχος αυτός απαιτεί όχι μόνο εξαιρετική επαγγελματική γνώση, αλλά και παιδεία.
Μάλλον, στην προκειμένη περίπτωση, απουσιάζει το δεύτερο…
