Από την αγροτική διαμαρτυρία στη νέα πραγματικότητα της αγοράς τροφίμων
Τόσο το marketing (κυρίως) όσο και οι πραγματικές απαιτήσεις του ποιοτικού φαγητού αναφέρονται συχνά και τεκμηριωμένα, στηρίζοντας συγκεκριμένες θέσεις. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι μόνο κατά πόσον όλα αυτά είναι εφικτά, αλλά και για πόσο ακόμη θα μπορούν να παραμένουν βιώσιμα.
Το ερέθισμα για όσα ακολουθούν έδωσαν ορισμένες τηλεοπτικές εικόνες από το δελτίο ειδήσεων της Παρασκευής 13 Φεβρουαρίου. Πρωταγωνιστές ήταν οι νταλίκες φορτωμένες με γεωργικά τρακτέρ που κατευθύνονταν προς το κέντρο της Αθήνας, καθώς και τα δεκάδες τρακτέρ που περνούσαν τα διόδια με τον ίδιο προορισμό. Ποιος ήταν αυτός; Η πλατεία Συντάγματος, μπροστά από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Για ποιο λόγο; Για μια εκδήλωση διαμαρτυρίας των αγροτών, οι οποίοι, λόγω της κρατικής αβελτηρίας αλλά και των κακοκαιριών που έχουν πλήξει τη χώρα, αντιμετωπίζουν δυσεπίλυτα προβλήματα στον αγροτοκτηνοτροφικό τομέα.
Οι άμεσα ενδιαφερόμενοι εξακολουθούν να ελπίζουν και να πιστεύουν ότι μπορεί να βρεθεί μια λύση. Όσοι, όμως, δεν ονειροβατούν και αντιλαμβάνονται τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η σύγχρονη κοινωνία, γνωρίζουν ότι το παιχνίδι είναι χαμένο. Η κοινωνία του 21ου αιώνα δεν έχει δομηθεί ώστε να λειτουργεί προς όφελος των μεμονωμένων ατόμων ή των μικρών παραγωγών.
Το παράδειγμα της συμφωνίας της Mercosur, που αφορά κατεξοχήν τον αγροτικό τομέα, το αποδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο. Δεν χρειάζεται να μπούμε σε λεπτομέρειες, άλλωστε έχουν γραφεί εκατοντάδες κείμενα για όσους επιθυμούν να εμβαθύνουν. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι από μια τέτοια συμφωνία θα προκύψουν κέρδη. Για ποιους, όμως; Προφανώς για τις μεγάλες βιομηχανίες τεχνολογικών προϊόντων, καθώς και για τους μεγάλους οικονομικούς ομίλους που δραστηριοποιούνται στη διακίνηση και τη λιανική πώληση αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων. Το πώς ακριβώς θα βγουν κερδισμένοι οι αγρότες και με ποιον τρόπο, δεν το εξηγεί κανείς.
Τι αναμένεται, λοιπόν, να συμβεί; Πριν από 40-50 χρόνια, σε κάθε συνοικία της Αθήνας υπήρχαν έξι ή επτά φούρνοι, καμιά δεκαριά μπακάλικα και άλλα τόσα μανάβικα. Σήμερα, ενδεχομένως να έχουν απομείνει ένας ή δύο. Στη θέση τους εμφανίστηκαν δύο ή τρία υπερκαταστήματα μεγάλων αλυσίδων διανομής τροφίμων. Χωρίς να επεκταθούμε στο «πώς» και στο «γιατί» – δεν είναι τεχνικό το ζήτημα εδώ – το ίδιο ακριβώς ενδέχεται να συμβεί και με τις μικρές αγροτικές μονάδες. Πολύ απλά, θα κατεβάσουν ρολά, καθώς θα είναι αδύνατον να ανταγωνιστούν τους μεγάλους εισαγωγείς και διακινητές εισαγόμενων προϊόντων που προβλέπει η συμφωνία.
Και οι αγρότες; Θα ρωτήσει κανείς τι θα απογίνουν. Μα φυσικά, ότι κι εκείνοι που εξοστρακίστηκαν από τη λαίλαπα των super market. Θα γίνουν υπάλληλοι αυτών που τους κατέστρεψαν – όσοι προλάβουν. Και τα κτήματά τους; Αυτά θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν, αλλά συγκεντρωμένα στα χέρια δύο ή τριών οικονομικών κολοσσών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Ίσως προκύψει και μια τελευταία ερώτηση από όσους έκαναν τον κόπο να διαβάσουν το παρόν κείμενο: Ποιο είναι το ενδιαφέρον του FLAGinLIFE, που ασχολείται με την εστίαση και τη γευστική απόλαυση, σε όλη αυτή την ιστορία; Θα σας θυμίσω τη λαϊκή ρήση «κάθε πράγμα στον καιρό του».
Πιστεύετε ότι η εστίαση θα μείνει αλώβητη από εξελίξεις αυτού του τύπου; Αν ναι, κάντε λίγη υπομονή και θα επανέλθω.
Προς το παρόν, μπορείτε ακόμη να ονειρεύεστε ποιοτικό φαγητό με κρέατα από τις pampas της Αργεντινής και γεωργικά προϊόντα από τα αγροκτήματα των εμπορικών κολοσσών της Βραζιλίας.
Ακολουθήστε μας
Περισσότερα
