Μακριά από την κοσμικότητα και την οργανωμένη παραλία, η Ψιλή Άμμος αποκαλύπτει ένα διαφορετικό πρόσωπο της Πάτμου, μέσα από μια απαιτητική πεζοπορία και ένα οικογενειακό τραπέζι δίπλα στη θάλασσα
Ίσως σε κάθε νησί Αιγαίου, ο ταξιδευτής θα συναντήσει μια παραλία με το όνομα «Ψιλή Άμμος»… Η Ψιλή Άμμος της Πάτμου όμως, είναι μια από τις πιο εμβληματικές παραλίες που φέρουν αυτό το όνομα, και μάλιστα βρίσκεται απομονωμένη σε έναν όρμο, στο νοτιοδυτικότερο άκρο του νησιού.
Στα περισσότερα ταξιδιωτικά άρθρα που θα διαβάσετε, αναφέρεται ότι στην παραλία Ψιλή Άμμο η πρόσβαση γίνεται με καΐκι από το λιμάνι της Σκάλας, αλλά αυτό δεν ισχύει πλέον… ίσχυε μέχρι πρότινος και το καραβάκι έφτανε στην Ψιλή Άμμο σε περίπου 45 λεπτά.
Ο μόνος τρόπος πλέον για να φτάσει κάποιος στην παραλία της Ψιλής Άμμου, είναι είτε με δικό του σκάφος ή με τα πόδια, μέσα από μονοπάτι στο βουνό, καθώς το σημείο είναι απόμερο και δεν φτάνει ως εκεί ο δρόμος.
Ο δρόμος τελειώνει στο Διακόφτι, όπου παρκάρετε το αυτοκίνητό σας και από εκεί χρειάζεται να διανύσετε 30-35 λεπτά απόσταση με τα πόδια σε ανηφορικό μονοπάτι στο βουνό. Άρα, είναι προορισμός μόνο για αποφασισμένους περιπατητές!
Ένα τμήμα του μονοπατιού είναι βατό, αλλά στο τελευταίο του κομμάτι – εκεί που αρχίζει να κατηφορίζει – γίνεται με διακλαδώσεις και χρειάζεται προσοχή. Από το πιο υψηλότερο σημείο του, πάντως, θα σας προσφέρει καταπληκτική θέα στην παραλία και θα σας αποζημιώσει.
Η Ψιλή Άμμος είναι μια ακτή με απαράμιλλη γραφικότητα, ανοργάνωτη και έχει λιγοστά αρμυρίκια που θα σας χαρίσουν τη σκιά τους, που τόσο ανάγκη θα έχετε μετά από την διαδρομή για να φτάσετε ως την παραλία.
Όταν ο καιρός είναι καλός θα χαρείτε τις υπέροχες σμαραγδένιες αποχρώσεις των νερών της παραλίας. Σε μέρες με δυνατούς ανέμους στην περιοχή, καθώς η παραλία είναι εκτεθειμένη στο ανοιχτό πέλαγος, σηκώνονται μεγάλα κύματα (μέχρι και 1,5 μέτρο σε ύψος), τα οποία δεν επιτρέπουν το κολύμπι.
Ευτυχώς την ημέρα που φτάσαμε ως εκεί, ο αέρας δεν ήταν τόσο δυνατός και καταφέραμε να απολαύσουμε τη θάλασσα, με κύμα βέβαια αλλά χωρίς να είναι απαγορευτικό να κολυμπήσει κάποιος.
Αν και τα τελευταία χρόνια η Ψιλή Άμμος έχει γίνει πολύ γνωστή στους τουρίστες, έχει κρατήσει τον χαρακτήρα της και συνεχίζει να είναι ανοργάνωτη, χωρίς ομπρέλες και ξαπλώστρες. Δεν θα σας πρότεινα να φέρετε το δικό σας εξοπλισμό, καθώς έχει πολύ δύσκολη πρόσβαση, αλλά να αρκεστείτε σε καπέλο, αντηλιακό, νερό και μια πετσέτα. Η φυσική σκιά από τα αρμυρίκια είναι αρκετή.
Αλλά, πέραν των καταπράσινων νερών της θάλασσας, που αποζημιώνουν τον επισκέπτη, υπάρχει ένα ταβερνάκι στην άκρη της παραλίας, που από μόνο του θα μπορούσε να αποτελεί πόλο έλξης, καθώς ανασύρει εικόνες μιας ξεχασμένης αθωότητας που έρχεται από άλλη εποχή.
Δεν έχει καν όνομα αυτό το γραφικό μαγαζί που σε πάει πίσω γύρω στη δεκαετία του ΄70.
Η κα Σωζούλα στην κουζίνα με τη μητέρα της ετοιμάζουν ένα παραδοσιακό κατσικάκι κοκκινιστό, γλύκισμα, το οποίο σερβίρουν με φρέσκες πατάτες τηγανητές και είναι το πιάτο που έχει γίνει ξακουστό και εξαντλείται γρήγορα από τον μικρό κατάλογο.
Εμείς φτάσαμε στην Ψιλή Άμμο νωρίς και μετά το μπάνιο, καθίσαμε στο ταβερνάκι πριν ακόμη ξεκινήσει να σερβίρει, για έναν ελληνικό καφέ. Η αδερφή της κας Σωζούλας – η Διονυσία – μας έφερε για κέρασμα ζεστή τυρόπιτα που μόλις είχε βγει από το φούρνο, με φύλλο ανοιγμένο στο χέρι.
Κάποιοι τουρίστες στα διπλανά τραπέζια, έπαιρναν πρωινό, με χωριάτικες ομελέτες και αυγά μάτια. Στην κουζίνα βοηθούσε και μια ηλικιωμένη κυρία, η μητέρα τους. Μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση στη μέση του πουθενά, όπου και τα κορίτσια τους βοηθούσαν στο service.
Το μενού της ημέρας είχε δύο – τρία πιάτα ακόμη… ένα παστίτσιο (μερίδα για δύο), φρέσκα φασολάκια, μπιφτέκια στο φούρνο και κοτόπουλο με πατάτες. Για ορεκτικά, χωριάτικη, τζατζίκι, τονοσαλάτα και κολοκυθοκεφτέδες.
Προσπάθησα να εκμαιεύσω από τις ιδιοκτήτριες πως είναι η ζωή σε μια απομονωμένη παραλία όπως η Ψιλή Άμμος, που όπως έμαθα, ζει εκεί όλη η οικογένεια, κάθε καλοκαίρι ώσπου να τελειώσει η σεζόν. Ίσως σε εμάς να φαντάζει αδιανόητο, αλλά οι ίδιες μου είπαν ότι ζούσαν εκεί, από πάντα.
Δεν μπορούν να φανταστούν τη ζωή τους μακριά από την παραλία τους, τη μικρή ταβέρνα που τα τραπέζια της γεμίζουν καθημερινά ως τις 17.00 που σερβίρουν. Τον χειμώνα μετακινούνται στο σπίτι τους στη Χώρα της Πάτμου, όπου η ζωή κυλά ήρεμα μέχρι να φτάσει η επόμενη σαιζόν και να ξανανοίξουν το ταβερνάκι τους.
Δεν ξέρω πόσο αποφασισμένοι και σε τι φυσική κατάσταση είστε, αλλά αξίζει να κάνετε την υπέρβαση αν βρεθείτε στο νησί της Πάτμου, που έχει τέτοια ενέργεια, ώστε να προσελκύει τους ταξιδιώτες ποικιλοτρόπως και να περπατήσετε το μονοπάτι ως την Ψιλή Άμμο!
